Adisu bestuurt een taxi, zonder er echt in te geloven, en neemt een paar existentiële ademhalingen, terugdenkend aan de verbroken leidraad van zijn bestaan.
In de jaren 1970 woedt de oorlog in zijn geboorteland Ethiopië... terwijl hij een gewoon en sereen leven leidde als jonge visser, een kunst die hem door zijn grootvader werd aangeleerd, breekt de hel plots los in zijn drop, bij zijn naasten. Adisu ontsnapt er amper aan, maar verliest tijdens die gebeurtenissen een goed deel van zijn gehoor. In shock, en een zintuig missend, dwaalt hij door de woestijn en steekt grens na grens over. 40 jaar later, en vaak misbruikt door zijn oversten, herinnert Adisu zich deze lange weg. Hij hertelt en vertelt de tocht.
L'éclat furtif de l'ombre, een Belgo-Duitse film, werd geregisseerd door Alain-Pascal Housiaux en Patrick Dechesne (ze hadden eerder gewerkt aan Visage van Tsaï Ming-Liang en het zeer mooie Téza van Hailé Gérima), met een ongelofelijke terughoudendheid. De film is suggestief, doet reizen, houdt meer focus op de gezichten en quasi "onirische" momenten, deze reis tot het diepste van de menselijke ziel laat het expliciete aspect aan de kant staan, speelt met narratieve deconstructie en drijft soms even weg om ons in (magnifieke) closeups het verouderde gezicht van Adisu te tonen (vertolkt door Joseph Farroul).
Ook al zweeft hier de schaduw van de oorlog en Mangistu (net als in Teza), we bemerken er amper iets van, en nooit wordt het hoofdpersonage opgegeven.
