Het script van St. Vincent stond op de Hollywood Black List van 2011 van beste ongeproduceerde scenario’s (lees: lijst met de meest populaire scripts die veel tijd nodig hebben om gemaakt te worden).
En je kan begrijpen waarom. Niet zozeer omwille van de plot. Maar het hoofdpersonage, een misantropische, chagrijnige, egocentrische levensgenieter met een verleden als soldaat met een onlesbare dorst naar drank en sigaretten, is zo kleurrijk dat er heel wat oudere A-list-acteurs op zouden springen. Debuterend regisseur-schrijver Theodore Melfi had dus keuze genoeg en hij kon zelfs de beste krijgen. Zo was Jack Nicholson redelijk snel betrokken. Maar toen die afhaakte, sprong Bill Murray op de kar. Waarmee het project voor 80 procent gemaakt was. Dit maar om te zeggen dat de casting van Murray vitaal is voor St. Vincent. Murray IS de film. En wanneer je van de acteur houdt, zal je wel mee zijn met het vrij onschuldig verhaaltje, dat naar het einde toe wat sentimenteel en zelfs melig wordt.
St. Vincent zal geen geschiedenis maken als de meest originele en gedurfde komedie – het verwante Bad Santa is grappiger en heeft meer ballen – maar hij is hoe dan ook, dankzij Murray, sympathiek.
