Vreemd genoeg ervaar je dat als journalist vooral tijdens de eerste dag in het kuststadje. Nochtans zijn veel reporters en professionals dan nog niet aangekomen, staan er geen films op het programma en zie je de mensen achter de schermen nog volop bezig met de finale voorbereidingen. Zo krijgt het hek aan de Salle Debussy waar we de volgende dagen zullen aanschuiven een laatste likje verf, en oogt de ondergrondse gang die naar de Marché leidt verlaten.
Eerste punt op de agenda: mijn accreditatiebadge ophalen. Dat stukje plastic is mijn levenslijn op het festival, het document waarmee ik overal binnen kan. Ik heb het geluk dat ik met een roze badge mag rondlopen, wat betekent dat ik zelden voor een volle zaal sta. Anderen moeten het stellen met een blauwe of een gele badge, wat betekent dat ze per definitie lang moet aanschuiven en dan nog niet eens zeker zijn of ze een plaatsje krijgen. De kleur van je badge hangt af van het medium waarvoor je schrijft en of de persdienst van het festival dat medium belangrijk genoeg vindt.
Eenmaal de badge op zak is het tijd om de ronde van de PR-bureaus te doen. Daar krijg ik te horen welke interviews ik heb gestrikt (Woody Allen! Naomi Watts! Gus Van Sant!) en bij wie ik helaas achter het net heb gevist. De oogst ziet er dit jaar vrij degelijk uit, wat absoluut geen zekerheid is in Cannes, waar 4.000 journalisten op dezelfde namen jagen.
Omdat die bureaus niet meteen dicht bij elkaar liggen, omdat het een flink eind stappen is van mijn appartement naar het festivalpaleis, omdat de filmzalen verspreid liggen langs de Croisette en omdat het gewoon verdomd plezant is, heb ik een fiets gehuurd. Het is hier bovendien 25° en er staat een blakende zon. Een beetje frisse wind doet dus deugd.
Tijdens het festival is de Croisette één groot reclamebord voor de nieuwe films die er zitten aan te komen. Het Hotel Majestic staat net zoals de vorige jaren in het teken van The Hunger Games. Tegen de gevel van het Carlton hangen banners van Mad Max: Fury Road (die hier overmorgen in première gaat). Voor datzelfde Carlton schildert iemand de onderkant van Snoopy's poten aan het schilderen, als onderdeel van reclame voor The Peanuts Movie. Ook Terminator: Genisys, Disney Project T en Pixels krijgen de nodige aandacht. Cannes mag dan wel een festival van de betere film heten, aan commerce is hier geen gebrek.
Morgenochtend beginnen we er wel meteen aan met een schrijnend sociaal drama, La tête haute. Kwestie van de puntje op de i te zetten.
