In 1952 schreef Patricia Highsmith — bekend van thrillers als The Talented Mr. Ripley — onder het pseudoniem Claire Morgan een roman die een onverwacht cultsucces werd. The Price of Salt had namelijk niets te maken met moord en bloedvergieten. Het ging om een liefdesverhaal tussen twee vrouwen in New York, de chique societydame Carol en de eenvoudige verkoopster Therese. Meer dan 60 jaar later heeft regisseur Todd Haynes (Far from Heaven, Mildred Pierce) het indringende boek omgebouwd tot een al even memorabele film, Carol. Rooney Mara kreeg op het festival van Cannes een onderscheiding voor haar vertolking als Therese, maar voor mijn part is de absolute ster van de film Cate Blanchett in de rol van Carol. Het is dan ook maar normaal dat zij hier haar zegje mag doen.
Denk je dat de gemiddelde kijker Carol nog altijd eerder ziet als een lesbisch verhaal dan als een liefdesverhaal?
Cate Blanchett: Nee, en daarom is dit het perfecte moment om de film in de zalen te brengen. Ik ben ervan overtuigd dat Carol zelfs vijf jaar geleden nog vooral opgevat zou worden als een politiek statement. Het landschap of het discours rond relaties tussen twee mensen van hetzelfde geslacht heeft in veel landen grote stappen voorwaarts gezet. Het gevolg is dat we nu meer oog hebben voor de universele kwaliteiten van het liefdesverhaal dan voor een eventuele politieke agenda.
Er blijven uiteraard nog zowat 70 landen op deze wereld waar homoseksualiteit onwettig is. En ook bij ons is er nog werk, ironisch genoeg als gevolg van de vooruitgang die we geboekt hebben. Carols seksualiteit is een privé-zaak, en dat is zoals het moet zijn. Als je je vandaag out als homoseksueel moet je daar voortdurend over praten, nog meer dan over je job of een andere kant van je persoonlijkheid. Op de keper beschouwd leven we dus nog altijd in een diep conservatief tijdperk. Wie daar niet mee akkoord gaat, is een dwaas.
Carol is een bejubelde film waarin de hoofdrollen vertolkt worden door twee vrouwen. Is dat vandaag misschien belangrijker? Zulke verhalen blijven helaas heel schaars.
Blanchett: Weet je, elke keer als er een film gemaakt wordt met interessante en complexe vrouwenrollen is er iemand die me vraagt ‘Denk je dat deze film een doorbraak betekent?’ of ‘Zitten er meer van dit soort films aan te komen?’. Ik sta ervan versteld dat we elk jaar hetzelfde gesprek voeren. Eerlijk gezegd vind ik dat er veel fantastische rollen zijn voor vrouwen, en er lopen zeker veel fantastische actrices rond. Misschien wordt het tijd om dat onderwerp te laten rusten.
Carol speelt zich af in de jaren ’50. Heeft het tijdperk een invloed op de manier waarop mensen verliefdheid beleven.
Blanchett: Ik denk het niet. Verliefdheid is tijdloos. Mensen denken om een of andere reden dat een vrouw in de jaren ’50 zich anders voelde omdat ze een step-in of een korset droeg. Het komt erop aan om de tijdloze kwaliteiten van verliefdheid te vinden, de binnenkant van verliefd worden. Als je verliefd wordt, is het alsof je iets meemaakt wat niemand ooit heeft meegemaakt. Je raakt de controle kwijt, alsof je in paniek slaat en bang bent. Daarom slaat je hart ook letterlijk sneller. Daar blijft hetzelfde, of je nu een korset of een tangaslipje draagt. Al blijft het natuurlijk gemakkelijk om gewoon alles uit te trekken. (lachje)
De scène waar Carol en Therese tussen de lakens belanden voelt aan als een bevrijding. Was dat ook zo tijdens de opnames?
Blanchett: Ja, om verschillende redenen. Carol en Therese zijn heel geïsoleerde personages. De gevoelens die ze voor elkaar koesteren, vloeken met de wereld waarin ze elk leven. Maar tussen hen is er ook een verschil in leeftijd en in sociale klasse. Ze leggen dus eerst elk een hele weg af om de vlammende emoties te verwerken die ze voelen. Het was dus echt een hele opluchting om dan die scène te kunnen spelen met Rooney. Eindelijk samen!
Ter voorbereiding heb je erotische romans uit de jaren ’50 gelezen. Hoe instructief waren die?
Blanchett: Ik geniet altijd enorm van research. Het is een van de plezierigste aspecten van mijn werk. Het viel me op hoe het boek van Patricia Highsmith waarop Carol zich baseert een van de weinige is met een positief einde. De andere die ik gelezen heb, eindigden allemaal op een moraliserende of negatieve noot. Die boeken gingen over outsiders. Carol was geen boegbeeld van een bepaalde seksuele voorkeur. Het is belangrijk om dat in gedachten te houden. Die labels en groeperingen bestonden toen nog niet. Je kon er geen troost in vinden, waardoor je compleet geïsoleerd raakte.
Actueel
