Stella - Bespreking Cinema

'Het zijn beschermde mensen, niet zoals ik' omschrijft de 12-jarige Stella de jongens en meisjes die ze om zich heen ziet in de school waar ze voortaan naartoe moet. Iedereen is er welopgevoed en houdt zich netjes aan de gekende regels, terwijl zij als volkse cafédochter op de keper beschouwd zichzelf heeft mogen opvoeden. Moeder staat voortdurend achter de toog, terwijl vader tussen de tooghangers en kroeggasten rondloopt. Stella weet dan ook veel meer over het leven dan over de vakken die je op school geacht wordt onder de knie te hebben, wat voor de nodige problemen zorgt. Regisseurs die hun eigen jeugdherinneringen tot film verheffen, hebben vaak de neiging om stuurloos voort te kabbelen. In 'Stella' gaat Sylvie Verheyde soms ook die kant op maar ze redt zichzelf door een originele invalshoek en vooral door haar verbluffende jonge hoofdactrice Léora Barbara. Die dartelt door de film alsof ze zelf recht uit een café is geplukt, een en al prille zelfzekerheid en onbegrip tegenover de vreemde schoolwereld die haar zo veroordeelt. Haar charme (en doorgaans ook die van haar medespelers) maakt van 'Stella' op zijn minst een universum waarin je met plezier anderhalf uur wil rondhangen. (RN)