Surveillance - Bespreking Cinema

Om te beginnen bij de grote pluim die 'Surveillance' verdient: het duurt een hele tijd voor je een vermoeden krijgt wie bloed aan de handen heeft. In een genre waar nauwelijks nog iemand kan verrassen, is dat geen geringe verdienste. De slimme ingreep die Jennifer Chambers Lynch in haar film toepast, is dat ze alle personages zo bizar neerzet dat je ongeveer iedereen begint te verdenken. Ze komt daar ook een eind mee weg, ook al omdat ze er een bepaald ongemakkelijke sfeer aan vastkleeft. 'Surveillance' opent met een gruwelijke slachtpartij, een stomp in de maag van het publiek die je nog even blijft voelen. Als de actie vervolgens verschuift naar een politiekantoor en de ondervraging van drie getuigen, ben je aanvankelijk op zijn minst geïntrigeerd. Alleen vindt Lynch niet de manier om haar personages behalve bizarre trekjes ook een schijn van menselijkheid mee te geven, wat meteen ook het grote verschil is met wat haar vader doet. Thematisch en visueel mag 'Surveillance' dan wel aan films als 'Wild at Heart', 'Lost Highway' en 'Twin Peaks' doen denken, hij komt uiteindelijk niet aan de enkels van zijn voorbeelden.