The Time That Remains - Bespreking Cinema

"Waar ben ik"? Dit is de vraag die de taxichauffeur op getormenteerde wijze herhaalt in het begin van de film, terwijl hij Elia Suleiman naar zijn geboortehuis brengt na 17 jaar ballingschap. 'The Time That Remains' is de familiekroniek van een bezetting, in dit geval die van Palestina door het Israëlische leger, maar ze overstijgt met haar toon en haar benadering ruimschoots dit geografische kader en voert ons mee, via grappige en melancholische sketches, naar de wijdse vlaktes van de absurditeit. We bevinden ons hier eigenlijk overal waar de mens aangetast wordt door een staatsmachine. We bevinden ons hier overal en nergens, naar het beeld van het spookachtige silhouet van Elia Suleiman, die deelneemt aan verschillende gebeurtenissen zonder er ooit echt invloed op uit te oefenen. Maar kunnen we echt ageren in een wereld die bestuurd lijkt door Monthy Python? Een anthologische scène vat de teneur van de film samen: een man zet honderd stappen in een straat met zijn gsm aan zijn oor gekleefd, terwijl het kanon van een tank, die op zijn hoofd gericht staat, elke beweging volgt. Dit is semi-fictioneel wat de inhoud betreft (Suleiman zet verschillende periodes uit zijn leven in scène) en gewijd aan de herinnering van zijn vader. 'The Time That Remains' doet op uiterst persoonlijke wijze denken aan Tati en Buster Keaton door zijn statische en poëtische vormelijke aanpak. Ondanks enige langdradigheid in het laatste deel bevestigt deze tragisch-komische en hoogst subversieve fabel dat Suleiman geen grote Palestijnse regisseur is, maar gewoonweg een grote regisseur tout court.