Lost Persons Area - Bespreking Cinema

De Vlaamse film blijft een traject van vallen en opstaan bewandelen. Voor elke goede commerciële prent als 'Loft' heb je een stinker als 'Meisjes' en voor elke arthouseknaller als 'Dagen zonder lief' heb je een tegenvaller als '(N)Iemand'. 'Lost Persons Area' is duidelijk gericht op het arthousepubliek. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat het langspeeldebuut van Caroline Strubbe in de prijzen viel op het jongste Filmfestival van Cannes. De prent speelt zich af op een immense vlakte met een eindeloze reeks pylonen. Een koppel voedt hun dochtertje op in dit winderige niemandsland. De komst van een Hongaarse ingenieur zet de dynamiek tussen het drietal echter totaal op zijn kop. De acteerprestaties van dansers Sam Louwyck en Lisbeth Gruwez hebben iets dierlijks sierlijks dat je niet vaak in Vlaamse films tegenkomt en ook de jonge Kimke Desart brengt het er behoorlijk vanaf. Daarnaast maakt cameraman Nicolas Karikatsanis zijn reputatie als beeldenmagiër nog maar eens waar - meer dan eens vraag je jezelf af waar men een dergelijke bevreemdende setting heeft kunnen vinden. Op verhalend gebied laat de prent gaandeweg een paar steken vallen en bij de conclusie zal zelfs de meest verbeten cinefiel vraagtekens stellen. 'Lost Persons Area' bewijst echter dat er hoop is in Vlaanderen voor uitdagende cinema.