Op de rockklassieker Born To Be Wild uit 1969 van Steppenwolf zien we Arthur Curry, alias Aquaman, zijn dagelijkse routine uitvoeren. Het lijkt de stoere, joviale huisvader voor de wind te gaan, al wenst hij dat koning zijn een pak spannender was dan enkel vergaderingen bijwonen. De actie waar Aquaman en de kijker op hopen komt er echter snel.
Indrukwekkend en vol testosteron
Aquamans vijand Black Manta wil zijn vader nog steeds wreken en sluit daarom een pact met een oude, duistere kracht uit een verloren koninkrijk, die het volledige bestaan van Atlantis bedreigt. Om Black Manta tegen te houden moet Aquaman noodgedwongen een alliantie sluiten met zijn halfbroer Orm, die hij vooreerst van de troon heeft gestoten.
De ene actiescène volgt razendsnel op de andere en de vechtscènes zijn wat je verwacht van een superheldenfilm: indrukwekkend en vol testosteron. De over-de-top effecten en hevige soundtrack rammelen je brein agressief door elkaar: perfect voor wie houdt van veel actie en weinig stilte. Daardoor mist het verhaal soms diepgang, hoewel het hele zootje zich ver onder het aardoppervlak afspeelt.
Al komt de bovenwereld af en toe aan bod, en wel omdat Black Manta een grondstof ontgint die hem onmetelijke kracht bezorgt, maar die het klimaat in de bovenwereld blijkt aan te tasten, wat de leiders van Atlantis plots in geharde klimaatactivisten doet veranderen. Die link is meer een zijsprong en voelt als een geforceerde poging om politiek in de film te verwerken. Net zoals het idee van een “allesvernietigende” materie alludeert op kernenergie, en de alliantie van de koninkrijken van Atlantis een onderzeese kopie is van de NAVO.
Horror vs humor
Duistere krachten, een hoop monsters en scènes die een jumpscare-effect beogen, de film lijkt af en toe een en al horror. Dat is de inbreng van regisseur James Wan, die voornamelijk horror franchises als The Conjuring, Insidious, Anabelle en Saw op zijn naam heeft staan. De horrorelementen werken niet helemaal omdat de film voornamelijk een “feel good”- sfeer uitstraalt. Horror is nogal niche, terwijl een feel good superheldenfilm het heeft van de luchtigheid en humor, wat de film toegankelijk maakt voor een groot publiek.
Van romance naar bromance
De opnames van Aquaman: The Lost Kingdom vielen middenin Amber Heard’s proces met Johnny Depp. Heard speelt opnieuw Aquamans vrouw Mera, maar is niet langer een hoofdpersonage. Regisseur James Wan licht toe: ‘In de eerste film lag de focus op het verhaal van Aquaman en Mera. Voor deze film staan Aquaman en zijn broer Orm centraal. De eerste film was een romance, de tweede is een bromance.’
Dit broederschap merk je doorheen de film. Het verhaal straalt een optimistische teamspirit uit die in deze polariserende tijden en momenten van onrust in de wereld bemoedigend is: als we onze persoonlijke wrok aan de kant zetten en samenwerken komen we er wel. De NAVO zou deze film moeten zien op een van hun meetings en die boodschap meenemen.
Journalist: Joachim Ferier
