J'ai Tué Ma Mère - Bespreking Cinema

"Semi-autobiografisch" noemt Xavier Dolan zijn regiedebuut 'J'ai tué ma mère'. Hoeveel en welke stukken ook uit zijn eigen leven geplukt mogen zijn, ik zou toch niet graag in de schoenen van Dolans moeder staan. De vrouw wordt immers afgebeeld als een onevenwichtig, gestoord en zelfingenomen figuur. Een vrouw die geen idee heeft van wat ze aan moet met de onvoorwaardelijke liefde die ze voor haar zoon voelt en daarom geregeld begint te flippen. Geen wonder dat de jongen (die als gevoelige literaire tienerziel sowieso geen stevig schild heeft om zich tegen de harde kanten van deze wereld te beschermen) niet weet hoe zich te gedragen. 'J'ai tué ma mère' is precies het onstuimige en overdadige psychodrama dat je mag verwachten van een 20-jarige debuterende regisseur, die het script schreef toen hij 17 was en trouwens zelf met veel overgave de hoofdrol speelt. Dolans portret van de moeder-zoon relatie voelt zeker doorleefd aan, al voegt de cineast er meer esthetische tierelantijntjes en voetnootjes aan toe dan nodig was. Hoe extreem de personages zich ook gedragen, de film is voor elke ouder veel herkenbaarder en dus ook schrikwekkender dan je zou willen. (RN)