Met Hard Truths keren Marie Jean-Baptiste en Mike Leigh voor het eerst sinds Secrets & Lies (1996) terug als duo. Deze keer met het verhaal van Pantsy Deacon, een vrouw die leidt aan chronische depressie sinds het overlijden van haar moeder. Ze worstelt met een onuitspreekbare eenzaamheid die ze afreageert op haar gezin en haar omgeving. De enige die haar gedrag zorgwekkend lijkt te vinden is haar zus Chantelle, gespeeld door Michele Austin. Ze probeert Pantsy zo goed mogelijk te ondersteunen. Maar kan iemand die geen hulp aanvaardt geholpen worden?
Harde waarheden
De titel nodigt vanaf het begin uit kritische vragen te stellen over Pantsy. Door haar chronische depressie is ze altijd kwaad. Voornamelijk op haar werkloze zoon Moses, gespeeld door Tuwaine Barret. Maar ook haar man Curtley, gespeeld door David Webber, draagt hier de gevolgen van. Misschien is de eerste harde waarheid wel dat het extreem pushen van haar zoon om werk te vinden een manier is om zelf haar verloren ambities terug te vinden. Alleen, waarom lijkt niemand, buiten wij als kijker, haar schreeuw om hulp te horen?
Zo wordt het al snel duidelijk dat de film Pantsy’s mentale gevangenis representeert. Enkel Chantelle doet er alles aan om haar zus te betrekken in het warme gezinsleven met haar twee dochters Aleisha (Sophia Brown) en Kayla ( Ani Nelson). Zij hebben in tegenstelling tot Chantelle en Pantsy wel een zeer liefdevolle en sterke zussenband. Hierdoor wordt Pantsy vaak geconfronteerd met de vreugde die ze zou moeten hebben, maar niet heeft.
Marie Jean-Baptiste is buitengewoon
Deze constante confrontatie toont Mike Leigh’s vermogen om een specifiek onderwerp universeel te laten aanvoelen. Dit versterkt zijn trouwe sidekick Marie Jean-Baptiste. Ze snapt dat Pantsy niet van het leven kan genieten, en dat ze zelf niet weet waarom. Door het vinden van deze tegenstrijdigheid komt haar performance zeer menselijk over, en zijn haar scènes met momenten zelfs pijnlijk om naar te kijken. Net omdat ze zich als actrice zo openstelt voor de rol, geeft ze alle emoties die Pantsy ervaart op een zeer kwetsbare en fragile manier weer.
Een aanzet tot zelfvergiffenis
Echter laat Hard Truths ons achter met meer vragen dan antwoorden. De film heeft een open einde waardoor we nooit zullen weten of Pantsy er ooit terug bovenop komt of niet. Maar mogelijks is dat wel net ons antwoord, dat haar verdriet zo diep zit dat ze er niet meer volledig gelukkig kan zijn.
Ondanks het negatieve einde, sluit de film af met een hoopvolle boodschap. Mike Leigh steekt mensen met dezelfde ervaringen als Pantsy een hart onder de riem door het einde eerder een aanzet tot zelfvergiffinis te laten zijn. Hiermee toont hij aan dat depressiviteit een proces is. En dat, ondanks een moeilijk verdriet, er wel degelijk terug licht kan zijn in de duisternis.
Bekijk hier de programmatie van Hard Truths in alle cinema's in België.
