De angst om het ouderlijk huis te verlaten – Of die achter je ligt of nog moet komen – we kennen het allemaal. In Good One (2024), het recente debuut van India Donaldson, slaat die angst om in iets anders: teleurstelling, niet in de wereld – maar in je eigen ouders. De 17-jarige Sam (Lily Collias) vertrekt met haar vader Chris (James LeGros), zijn vriend Matt (Danny Mccarthy) en zijn zoon Dylan (Julian Grady) naar een hikeweekend in een bos. Maar vlak voor het vertrek haakt Dylan, na een verhitte discussie met zijn vader, af. De rest vertrekt toch, maar het ideale weekend veranderd al snel in een claustrofobische nachtmerrie waar Sam sneller volwassen moet worden dan gedacht.
Isolatie in openlucht
Sam is zoals de titel al suggereert een ‘good one’. Ze is slim, zelfstandig, begripvol, opmerkzaam – het soort kind waar ouders trots op zijn. Maar Chris heeft oogkleppen op. Hij is meer bezig met de route, de kaart en het tempo. Zijn vaderliefde zit niet in het moment zelf, maar in het initiatief en de planning. Matt daarentegen erkent Sam wel, of doet een betere poging. Hij stelt vragen, luistert oprecht en deelt verhalen. De twee lijken vanaf het begin een onschuldige vriendschapsband te hebben – maar doorheen de wandeltocht groeit deze uit tot iets ongemakkelijker – niet door daden, maar door intentie. Sam wordt het luisterend oor dat Matt thuis mist, een spiegel die hij liever aankijkt dan zijn eigen zoon.
Zo geraakt Sam gevangen tussen twee volwassen mannen die haar allebei op hun eigen, verwrongen manier zien. Chris als een dochter die hij niet volledig begrijpt. Matt als projectie van gemiste kansen, of erger: gemis. Ze staat midden in hun aandacht, zonder echt gezien te worden.
Verdwalen in teleurstelling
De bossen waarin ze wandelen lijken eindeloos. Geen open vlaktes, enkel bomen en paden die op elkaar lijken. Het weerspiegelt Sam’s innerlijke landschap: verward, stil en zonder duidelijke uitgang. Hoe dieper ze het bos in gaan, hoe meer de ware motieven van Matt naar boven komen. Hierdoor zondert Sam zich af. Zo worden de wandelingen stiller, maar haar blik luider. Ze observeert en trekt conclusies. De climax waar we als kijker op wachten – een schreeuw of ruzie –blijft uit. Maar de ontgoocheling niet. Die zakt bij Sam langzaam in wanneer ze beseft dat Chris haar niet wil beschermen tegen Matt. De teleurstelling die daarbij hoort, ontdekken we door de performance van Lily Collias. Haar subtiele ingetogenheid als actrice zorgt ervoor dat haar emoties spreken tot onze eigen momenten waarop we zwegen, maar we eigenlijk hadden moeten opkomen voor onszelf.
Door Sam’s isolatie draait regisseur India Donaldson het externe gevaar van de buitenwereld om naar de interne verstikking van het thuisfront. De camera ondersteunt dit door net zoals Sam, conclusies te trekken. De shots zijn afstandelijk en bestuderend, als een soort vierde wandelaar die meeloopt, maar niets zegt. Die afstand voelt soms als ademruimte, maar vaker als een muur tussen Sam en de mensen die haar zouden moeten beschermen.
Een realistische blik
In plaats van te zoeken naar een reden of naar antwoorden, stopt Sam simpelweg met zoeken. Dit bewijst dat ze geen grote evolutie nodig om haar weg naar volwassenheid af te leggen. Soms is opgroeien zien wat er al die tijd al was, en erkennen dat zelfs ouders teleur kunnen stellen. Chris is geen held, maar ook geen schurk. Hij is gewoon een man, en misschien is dat nog het pijnlijkst.
Met Good One levert india Donaldson een debuut af dat weigert om te pleasen. Geen klassieke coming-of-age met dramatische plotpoints, maar eerder subtiele verschuivingen: van vertrouwen naar twijfel, van afhankelijkheid naar afstand. Of we dat als kijker verstikkend of bevrijdend vinden, zegt iets over onze eigen introspectieve reis.
Cinenews-journaliste: Federica Alexakis
