Wat als je lichaam nog meewilt, maar je geest niet meer? Het is de aloude schrik van veel mensen: de leeftijd die ons inhaalt. De bejaarde Ruth leert omgaan met het leven in een woonzorgcentrum, terwijl ze zich verzet tegen de nakende symptomen van ouderdom. In Familiar Touch worden thema’s als ouderdom, geheugenverlies en woonzorgcentra behandeld op een aangrijpende manier.
Jonge geest in een oud lichaam
Tijdens de openingsscène lijkt er geen vuiltje aan de lucht: we zien Ruth, een vrolijke bejaarde dame die met veel liefde en vakmanschap twee borden toast bereidt. Een man komt op bezoek, ze hebben een nogal ongemakkelijke conversatie. In het begin is de verwarring groot: gaat het hier over een date of een familiebezoek? Wanneer de man Ruth afzet aan een woonzorgcentrum wordt het snel duidelijk: hij is haar zoon.
Al snel wordt duidelijk dat deze film geen lachertje is, al kan er af en toe wat humor vanaf. Ruth leert het reilen en zeilen in het luxueuze woonzorgcentrum, al voelt ze zich een buitenbeentje tussen de vele bejaarden die in haar ogen een stelletje trage wezens zijn. Ruth wil de verzorgers bewijzen dat ze dan wel een oud lichaam heeft, maar verre van een oude geest. Toch overvallen allerlei angsten haar geregeld, zo krijgen we een unieke inkijk in de leefwereld van een oudere persoon, die vaak een andere kijk hebben op de realiteit dan jongere mensen. Die verhouding komt helder tot stand in sommige scènes met de verzorgers, waar de ouderen al te vaak worden behandeld als kinderen.
Aanraking
In Familiar Touch staat aanraking als symbool aan herinnering. Op verschillende momenten in het verhaal herinnert Ruth zich zaken uit haar verleden door middel van bepaalde aanrakingen. Het brengt haar een hemelse rust die aanstekelijk is voor de kijker en het verzacht de mentale chaos die ze ondergaat. De cinematografie beweegt mee op de verhaallijn, die grotendeels kalm is. Maar wanneer er momenten van paniek zijn, voel je die als kijker ook. Zo vereenzelvigen we ons met Ruths gevoelens, wat Familiar Touch voor velen akelig “familiar” maakt.
Desondanks is het niet per se een pessimistisch verhaal. De momenten van helderheid bij Ruth zijn ontroerend, het is afwisselend schrijnend en hoopvol. Enerzijds ben je als kijker bang voor wat komt, anderzijds is het een pleidooi om los te laten wat je niet kan controleren.
