Eerst even alle verwarring de wereld uit helpen: neen, dit is niet Sydney Sweeney’s geflopte boksdrama…
Dit is het verhaal van Christy, een tiener met een goed gevulde rugzak, die na een partijtje boksen met zijn pleegbroer wordt verstoten door zijn pleeggezin. Hij gaat terug bij zijn halfbroer wonen in Cork, een Iers boerendorp waar naast grofgebekte kinderen niet veel amusants te zien valt. De film behoort tot de categorie, houdt u vast: een Iers sociaal-realistische coming-of-agedrama, of met andere woorden, een trage film over échte mensen met een grappig taaltje.
Na de dood van hun moeder, waar overigens niet dieper wordt op ingegaan, groeiden ze steeds verder uit elkaar. Danny Power straalt zo’n puurheid en geloofwaardigheid uit, dat hij geen grote tirades nodig heeft om zijn gevoelens over te brengen.
Deze film draait om het terugvinden van zachtheid en verbondenheid. Het moment waarop Christy het haar van zijn broer knipt, vormt een mooie verbeelding hiervan. Het toont daarbij de broosheid van een pleegkind en de moeilijkheid om de cirkel van trauma’s te doorbreken. Christy wilt het beter doen, maar vaak worden beslissingen voor hem gemaakt in plaats van mét hem. Met een flinke dosis humor weet deze Ierse groep kiddo’s à la Kabin Crew het publiek moeiteloos te charmeren. Kunnen we trouwens meer zien van Robot, die jongen is hi-larisch! Brendan Canty, eerder gekend als maker van videoclips, zet zich met deze film op de kaart als filmmaker en schaart zich zo bij de Ierse topklasse
