Crazy Heart - Bespreking Cinema

In tegenstelling tot wat de meeste van onze collega's beweren, is 'Crazy Heart' helemaal niet de tour de force die Jeff Bridges eindelijk een Academy Award moet bezorgen. Sterker nog: eigenlijk zou het spijtig zijn indien dit flutfilmpje hem een gouden beeldje zou opleveren. Van 'The Last Picture Show' over 'Starman' tot 'The Big Lebowski': er zijn talloze films waarin de zoon van Lloyd en de broer van Beau beter werk afleverden. Hier staat hij op zijn karikaturaalst te waggelen, te doddelen en te kotsen als een countryzanger met een kanjer van een alcoholprobleem. Maggie Gyllenhaal is beter op dreef als een alleenstaande moeder die hem doet inzien dat er meer is in het leven dan drank. Coproducent Robert Duvall bewijst andermaal zijn kunnen als Bridges' favoriete barman en beste vriend. De dialogen over de ondergang van de countrymuziek krijgen iets extra ironisch door de gladde deuntjes die Bridges en voormalige protegé Colin Farrell ten beste geven -genrespecialist T-Bone Burnett laat ditmaal een steek vallen. Maar het is vooral het moraliserende 'de arme drankverslaafde moet zich herpakken om gelukkig te kunnen worden'-toontje dat echt tegen de borst stoot.