Wolf - Bespreking Cinema

De laatste jaren is de Vlaamse film aan een spectaculaire opmars bezig, gedragen door allerlei (vaak terechte) hoeraberichten, internationale festivalprijzen en steil stijgende bezoekersaantallen. Gelukkig duiken er nu en dan ook nog films zoals 'Wolf' op, die ons terug met de voeten op de grond plaatsen. De Vlaamse film blinkt wel weer maar het is lang niet allemaal goud dat we produceren. 'Wolf' begint met het idee dat een enkele compromitterende scène zou volstaan om België ten gronde te richten. Het is lang niet de laatste bedenkelijke vondst van het trio scenaristen Jimmy Simons, Luc Gadisseur en Hilde Pallen. Ik noem de mensen bij naam omdat het onwaarschijnlijk is dat ze er met zijn drieën niet in slagen om iets te verzinnen dat meer steek houdt, minder aftandse clichés bevat en menselijker klinkt. Vooral dat laatste kost 'Wolf' zijn kop. Zodra een personage in de film zijn/haar bek opent, krijg je het gevoel dat iemand met zijn nagels over een schoolbord krast. Blijkbaar hadden de acteurs dat ook door want ze stralen de motivatie uit van fabrieksarbeiders die op het einde van hun shift zitten te wachten. We gunnen de tv-serie 'Wolven', waarvan deze film een voorsmaakje is, graag het voordeel van de twijfel. Maar die twijfel is nu wel heel groot. (RN)