I Am Number Four - Bespreking Cinema

In een artikel getiteld 'The Day the Movies Died' argumenteerde de Amerikaanse journalist Mark Harris onlangs dat het zo slecht gaat met de Hollywoodcinema omdat ze daar enkel nog films voor tienerjongens maken. Die verhalen hoeven namelijk alleen maar spectaculair te zijn. Originaliteit, vindingrijkheid, rijpheid, intelligentie en gevatheid spelen geen enkele rol. 'I Am Number Four' geeft meneer Harris overschot van gelijk. De ontploffingen en dure speciale effecten kunnen nog even de schijn hoog houden maar je moet al van heel goeie wil zijn om hier meer kwaliteiten in te onderscheiden. Als het script op een ondermaatse mix van 'Smallville' en 'Buffy the Vampire Slayer' lijkt, is dat geen toeval want het werd geschreven door mensen die lang aan beide televisieseries hebben meegewerkt. Alleen parkeerden ze voor deze film hun gevoel voor humor aan de deur en vervingen het door mierzoet sentiment. En zeg me niet dat het maar entertainment is. Voor een klotefilm betaal je namelijk evenveel als voor een goeie. Wil iemand trouwens aan hoofdacteur Alex Pettyfer uitleggen dat acteren meer om het lijf heeft dan je buik- en kaakspieren opspannen? Het ergste is nog dat hij niet eens uit de toon valt met zijn geposeer. Cinema op zijn irritantst. (RN)