Barbara - Bespreking Cinema

Het op de Berlinale 2012 bekroonde drama 'Barbara' van Duitser Christian Petzold is zeker geen verrassing zoals die andere DDR-film 'Das Leben der Anderen' dat was. Daarvoor is de narratieve structuur te doorzichtig waardoor ook de finale al te voorspelbaar wordt. Je weet immers dat de naar het platteland uitgewezen dokteres Barbara (Nina Hoss) die droomt van een leven in het westen vooral als arts een morele keuze zal moeten maken en dat ze haar geweten zal laten spreken. Zoals Bogart een finale en juiste morele keuze moest maken in 'To Have and Have Not' en 'Casablanca', meer dan waarschijnlijk de klassiek voorbeelden voor Petzold. Maar in het geval van 'Barbara' is de 'verrassende wending' dus niet echt verrassend, en werkt de emotionele impact ervan quasi niet omdat de droomprins van de heldin nogal slapjes overkomt. Toch blijft 'Barbara' flink overeind door de schets van hoe zelfs op het 'onschuldige' platteland de Stasi paranoia en wantrouwen onder de bevolking wist te scheppen. Een grote hulp daarbij zijn de kille vertolking van de Duitse steractrice Nina Hoss die het publiek nooit om sympathie vraagt (Barbara is misschien een goede dokter,maar geen leuk mens) en de strakke beeldregie van Petzold.