Reality (Il Grande Fratello) - Bespreking Cinema

Hoe je het ook draait of keert, een regisseur is maar zo sterk als het verhaal dat hij te vertellen heeft. Kijk maar naar Matteo Garrone. Niemand zal weerleggen dat de Italiaanse cineast weet waar hij de camera moet neerpoten en hoe hij overtuigende vertolkingen kan ontlokken aan zijn acteurs. Ook de structuur van een plot heeft geen geheimen voor hem. Maar daarmee grijp je een publiek niet noodzakelijk naar de keel. Uiteindelijk komt alles neer op één vraag: wat heb je te zeggen? En daar laat Garrone het afweten. Het valt natuurlijk des te meer op omdat de regisseur zijn publiek de vorige keer wel een kluif kon aanreiken waaraan het twee uur lang gretig kon vreten. 'Gomorra' baseerde zich op het werk van onderzoeksjournalist Roberto Saviano, die lijf en leden had geriskeerd om de interne werking van de georganiseerde misdaad bloot te leggen. Dat gevoel van ongebreidelde realiteit droop van de film, een gevoel dat grotendeels ontbreekt in (pas op voor de ironische titel) 'Reality'. Je begrijpt perfect wat Garrone wil vertellen en zijn portret van een Italië dat zijn ziel verkocht heeft aan de televisie spreekt boekdelen. Maar door Big Brother te kiezen als metafoor is 'Reality' al voorbijgestreefd voor hij goed en wel van wal is gestoken. (RN)