Après Mai - Bespreking Cinema

Actie. Dat is wat de studenten eisen die in 'Après mai' de hoofdrol spelen. De wereld moet dringend veranderen, de maatschappij is aan vernieuwing toe, het oude gedachtegoed moet plaats ruimen voor frisse en faire ideeën. Weg met het conservatieve kapitalisme, leve de socialistische visie. Of de communistische. Of de marxistische. Of de Trotskistische. Daar zijn de studenten het onderling niet eens, wat een hoop gepalaver oplevert. Die woordenvloed en discussies vormen ook de kern van 'Après mai', waarschijnlijk terecht omdat regisseur Olivier Assayas een realistisch beeld wou schetsen van zijn eigen tienerjaren in de vroege jaren '70. Bijgekleurd met een steengoeie soundtrack, uitstekende jonge acteurs en treffende details brengt hij het net-niet-Parijs van 40 jaar geleden ook knap terug tot leven. 'Après mai' doorprikt bovendien de mythe van mei '68, op zich een belangrijk feit. Maar is het genoeg? Het bioscooppubliek wil misschien niet evenveel actie als de studenten uit de film, er mag toch een beetje vaart in zitten. Nu kabbelt 'Après mai' rustig verder, zonder veel drang of energie, alsof het allemaal niet zo dringend hoeft. "On est amoureux, tout le reste peut attendre," klinkt het op een bepaald moment. Mooie gedachte, maar je moet de personages op hun woord geloven. (RN)