Inch'Allah - Bespreking Cinema

Waarom kunnen ze daar niet gewoon overeenkomen? Het klinkt geweldig naïef om zo over een aanslepend conflict als de Palestijnse kwestie te denken maar ergens is het ook zo simpel. Zet de twee partijen aan tafel, laat de ene beloven om op te houden met nederzettingen bouwen en de andere om zijn oorlogstaal op te bergen, haal de grensmuren naar beneden, pomp voldoende middelen in de heropbouw en het komt gegarandeerd in orde. Helaas spelen er nog krachten mee die de gemiddelde westerse geest te boven gaan, hoeveel bereidwilligheid je ook aan de dag legt. In 'Inch'Allah' toont de Frans-Canadese regisseur Anaïs Barbeau-Lavalette (mooie naam overigens) dat zo'n westers idealisme ook behoorlijk fout kan lopen. Zelf heeft ze zich voldoende geïnformeerd over de hele situatie om te snappen waar de grenzen van haar begrip liggen, maar hoofdfiguur Chloë wordt genadeloos meegesleurd. Het is hoog spel wat Barbeau-Lavalette speelt, want als je 'Inch'Allah' met een beetje kwade wil bekijkt, kan je hem afschieten als een aanstootgevende poging om zelfmoordterrorisme goed te praten. Zo'n visie op de film is echter compleet naast de kwestie. Wat de regisseur wil, is tonen hoe oorlog niemand onberoerd laat. En dat lukt haar aardig. (RN)