L'Ecume des Jours - Bespreking Cinema

'Een zeer eigen stijl met allerlei verzonnen woorden en begrippen, subtiele woordspelletjes en surrealistische plots.' Zo wordt het werk van de Parijse auteur/dichter/muzikant/acteur/uitvinder/ingenieur Boris Vian omschreven op een bekende encyclopedische site. De omschrijving past ook perfect bij de verfilming van 'L'écume des jours', Vians bekendste roman (uit 1947). In principe kan je dan concluderen dat regisseur Michel Gondry zijn opdracht naar behoren volbracht heeft, maar helaas gaat het zo niet in zijn werk. Als Gondry's versie van het boek één ding in de verf zet, dan is het dat cinema en literatuur twee heel verschillende media zijn. Een boek laat de lezer op zijn eigen tempo de verzinsels van de schrijver verteren en gunt hem ook de ruimte om zijn eigen verbeelding te gebruiken. Bij een film is het aan de regisseur om het tempo te bepalen en de concrete beelden uit de mouw te schudden. En daar loopt het mis. Gondry plooit zich naar goeie gewoonte (zie zijn videoclips voor onder meer Björk en films als 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' of 'Be Kind Rewind') dubbel om zo vindingrijk mogelijk uit de hoek te komen. Maar omdat hij daardoor de plot letterlijk en figuurlijk uit het oog verliest, blijft hij steken bij creaclubcinema. (RN)