Cadeau van de Coens. - Actueel Cinema

De 66ste editie van Cannes lost de verwachtingen voorlopig voor een groot deel in, en dat is zeker geen geringe verdienste als je ziet wie er allemaal een gooi doet naar de Gouden Palm. Een van de grote favorieten op dit moment is 'Inside Llewyn Davis', de nieuwe film van Joel & Ethan Coen. Nochtans heeft hij niet de instant impact van 'Fargo' of 'No Country for Old Men'. Het gaat om een verhaal dat zich afspeelt in de kringen van de New Yorkse folkmuziek uit de vroege jaren '60, vlak voor ene Bob Dylan het genre deed ontploffen. 'Inside Llewyn Davis' barst van de eigenaardige figuren en gevatte dialogen waarop de Coens een patent hebben maar is meer ingetogen dan hun bekendste werk. Voor de muziek deden ze opnieuw een beroep op de man die hen al geholpen heeft bij onder meer 'O Brother Where Art Thou', T-Bone Burnett, een van de grootste producenten uit de klassieke rock- en popgeschiedenis. Het lijstje namen met wie hij de voorbije 40 jaar heeft samengewerkt, is indrukwekkend, van Dylan en Elvis Costello tot Roy Orbison en BB King. Tijdens het kleine half uur dat ik in zijn gezelschap mocht doorbrengen, schudde hij dan ook de ene anekdote na de andere uit zijn mouw. Zo had hij het bijvoorbeeld over Dave Van Ronk, de vergeten folkzanger die zowat model stond voor het hoofdpersonage uit 'Inside Llewyn Davis'. 'Midden jaren '70 ben ik een tijdje op tournee geweest met Bob Dylan,' vertelde Burnett. 'En Dylan legde uit dat je in de vroege jaren '60 de studio in trok en daar alles speelde wat je in je mars had. Toen Dylan klaar was, vroeg de platenproducent of hij nog iets had, en Dylan besloot nog een liedje te spelen dat Dave Vn Ronk hem geleerd had. Het was een volksliedje uit New Orleans dat gezongen werd vanuit het standpunt van een prostituee, maar Van Ronk had het omgewerkt tot een song over een jonge man. En het heette 'House of the Rising Sun'. Toen Dylan een paar weken later de afgewerkte plaat oppikte, merkte hij dat het platenlabel er dat nummer had opgezet. Zonder Dave Van Ronk te vermelden. En dat terwijl Dylan bij Van Ronk op de sofa logeerde.' Alsof het interview zelf geen cadeau genoeg was, kreeg ik achteraf nog een presentje in handen gestopt: een vinyl EP met 6 songs uit de film, met bijdragen van onder meer Marcus Mumford. Het leven kan mooi zijn. (Ruben Nollet)