You, The Living (Du Levande) - Bespreking Cinema

Er is een heel goede reden waarom de Zweedse cineast Roy Andersson bijna per definitie op handen gedragen zou moeten worden. Hij behoort namelijk tot het kleine kringetje filmmakers die enkel geïnteresseerd zijn in hun eigen visie en op geen enkele manier bezig zijn met wat toevallig in de smaak valt. Bij veel zogenaamde artiesten komt zo'n koppige houding neer op navelstaarderij, maar daar doet Andersson gelukkig ook niet aan mee. Hij heeft een eigen stijl en toon ontwikkeld waar je ook als buitenstaander van kan genieten. Anderssons aanpak houdt in dat hij zijn verhaal niet vertelt aan de hand van een uitgewerkte plot maar via een hele reeks korte scènes/sketches, geordend rond een centraal thema. In 'You, the Living' gaat het over hoe we in de westerse wereld zo graag klagen, terwijl we het eigenlijk ongelooflijk goed hebben. We zeuren over het weer en over het verkeer en over hoe niemand ons begrijpt maar in wezen (zoals een psychiater het op een bepaald moment letterlijk zijn) zijn we geweldige egoïsten. Dus loopt 'You, the Living' vol in zichzelf gekeerde en neerslachtige mensen. Maar wat op het eerste gezicht het recept lijkt voor intrieste depri-cinema is voor Andersson een kans om uit te pakken met geweldige en opvallend fijnzinnige humor