In Bruges - Bespreking Cinema

"Misschien is dit wel de hel," bedenkt Colin Farrell tegen het einde van 'In Bruges', "verplicht zijn om de eeuwigheid door te brengen in Brugge." In poëtische gedachten kuieren langs de reien, mooi bewaarde middeleeuwse gebouwen bezoeken of de trappen van het Belfort beklimmen om een zicht te krijgen op de binnenstad, het zijn dan ook geen activiteiten die aan hem besteed zijn. Hij wil plezier maken, fuiven en feesten, al is het maar om zijn gedachten af te houden van het trauma dat in zijn ziel is gekerfd. Brendan Gleeson, de collega huurdoder die samen met hem op bevel van hun opdrachtgever in Brugge is ondergedoken, geniet wel met volle teugen van de stad, wat voor enig plastisch gekibbel zorgt. 'In Bruges' begint geestig en eindigt stevig maar heeft tussendoor soms wat moeite om de tijd te vullen. Beide hoofdacteurs (aangevuld met een geweldige Ralph Fiennes) maken dat voor een stuk goed maar hadden waarschijnlijk toch ook liever net wat meer vlees aan het bot gehad. 'In Bruges' straalt echter zoveel pretentieloze camaraderie uit dat je hem graag het nodige krediet geeft. Ook wat de onverklaarbare Franse en Hollandse accenten van de zogenaamde Bruggelingen betreft. (RN)