In The Two Faces of January, een verfilming van de gelijknamige thriller van Patricia Highsmith, spelt Viggo Mortensen de rol van een rijke Amerikaan die in de vroege jaren ’60 met zijn jonge bruid (rol voor Kirsten Dunst) op reis is in Griekenland.
In Athene maken ze kennis met een jonge landgenoot (gespeeld door Oscar Isaac) die daar als gids werkt en graag misbruik maakt van het vertrouwen dat mensen die geen Grieks spreken in hem stellen. Zoals dat meestal gaat in de boeken van Highsmith zit achter die schijn een heel andere warheid verborgen. Denk maar aan The Talented Mr. Ripley, waarmee dieze film meer dan een raakvlak heeft. Hij werd ook niet toevallig geproduceerd door de zoon van Anthony Minghella, de betreurde regisseur van The Talented Mr. Ripley.
In het echt is Mortensen precies zoals je het verwacht, zachtaardig, zen en vrij ernstig. Maar hij heeft ook een onverwachte passie waarover hij honderduit praat: voetbal. Tijdens de interviews droeg hij een button van zijn favoriete ploeg, San Lorenzo uit Argentinië, het land waar hij opgroeide. En toen het wereldkampioenschap in Brazilië ter sprake kwam, was het hek van de dam. Hij supportert zowel voor Argentinië als Spanje, zegt hij, maar als het tot een finale tussen die twee landen komt, zullen de blauw-witten toch zijn voorkeur wegdragen.
Hij vond het trouwens heel goed dat Spanje tijdens de Confederations Cup niet aan het langste eind heeft getrokken, want nu staan ze tenminste weer met beide voeten op de grond. Over België natuurlijk geen woord, wat dan weer bewijst hoeveel hij er eigenlijk van kent.
