Zin in een absurde, Franse komedie? L’Accident de Piano - geschreven, geregisseerd én gemonteerd door Quentin Dupieux-brengt enkele bekende Franse gezichten samen in een rauwe, satirische vertelling. Hoofdrolspeler Adèle Exachopoulos (Maestro in Blue, 2022) speelt Magalie, een internetsensatie, bekend van schokkende, virale content. Tijdens de opnames van een nieuwe video belandt ze onder een piano, waardoor ze besluit om haar revalidatieperiode door te brengen in een berghut, samen met haar assistent Patrick (Jêrome Commandeur). Haar rust wordt echter verstoord wanneer een journaliste Simone (Sandrine Kiberlain) beweert dat ze de ware gebeurtenissen kent achter het piano – ongeluk, en zo Magalie begint te chanteren.
De pijnloze protagonist
Ook met dit verhaal blijft Dupieux trouw aan het komediegenre – niet door zich te houden aan zijn conventies, maar door het opnieuw uit te vinden met Magalie. Ze lijdt namelijk aan congenitale analgesie – een zeldzame aandoening waardoor ze geen pijn kan voelen. Haar fysieke ongevoeligheid leek in haar jeugdjaren een superkracht, die ze ten volste heeft benut door video’s te maken waarin ze uitzoekt hoeveel pijn haar lichaam aankan. Maar na jarenlang de grenzen van haar lichaam te hebben getest, eist dat nu zijn tol. Ze is emotioneel mijlenver verwijderd van de realiteit omdat ze zichzelf onoverwinnelijk acht. Dit fascineert Simone, wat leidt tot het meest eigenzinnige motief voor de chantage: ze wil een exclusief interview met Magalie, om erachter te komen wat haar échte drijfveer is. Tot grote ergernis van Magalie stemt ze hiermee in, maar daarmee komen er alleen maar meer jeugdtrauma’s naar de oppervlakte. Dupieux doet met het blootleggen van de gelaagdheid in Magalie, een poging tot heruitvinding van het genre: waar normaal pijn de drijvende kracht is achter humor, lachen we hier niet langer om de pijn, maar om het gebrek eraan. En dat is minstens even pijnlijk.
De logica van het onlogische
Dupieux heeft nooit interesse gehad in een lineaire verhaallijn, en L’Accident De Piano is daarop geen uitzondering. Een surrealistisch toeval – een vallende piano – is het startpunt van een kettingreactie die niemand begrijpt, maar iedereen triggert. Net als in Rubber (2010) of Deerskin (2019), laat hij oorzaak en gevolg los, en zoeken de personages hier niet naar een verklaring, maar betekenis, alsof het ongeluk hen iets moet zeggen. En dat geldt niet enkel voor Magalie, maar ook voor Simone, en zelfs voor Patrick. Die beseft dat hij door zijn toewijding aan Magalie zijn gezinsleven verwaarloosd heeft. De vallende piano zorgt ervoor dat alle personages zich existentiële vragen beginnen te stellen over hoeveel ze bereid zijn om op te offeren voor roem. Door een uitvergroting van herkenbare vragen, trekt Dupieux zich los van de neiging om geloofwaardig over te komen, maar zoomt hij net meer in op de reactie op van zijn personages op een wereld die zich niets aantrekt van logica. Hiermee sluit de film naadloos aan bij de Franse traditie van het absurdisme, waarin logica ondergeschikt is aan gevoel. Het leven is zelden lineair, meer eerder chaotisch en vol misverstanden. Zo wordt absurditeit geen ontsnapping, maar een confrontatie: met een wereld waarin niets klopt, behalve de reactie die het bij ons oproept.
Maatschappelijk gemis
Wat er precies gebeurd is op de dag van het piano – ongeluk, is ondergeschikt aan de gevolgen ervan. Zo wordt Magalie’s gevoelloosheid meer dan enkel een medische aandoening, maar een spiegel voor onze tijd. In een wereld die draait op sensatie, pijn en publieke emotie, functioneert zij als een storing in het systeem. Haar onvermogen om te voelen confronteert ons met een samenleving die steeds harder wordt, waarin het absurde alledaags is geworden, en echte empathie steeds zeldzamer lijkt.
L'Accident de piano speelt nu in de zalen. Bekijk hier de programmatie van de film.
