Asghar Farhadi zet zijn verkenning van de grijze zones van de menselijke ziel voort met een even duizelingwekkend als introspectief drama. Histoires Parallèles, dat in competitie te zien was op het filmfestival van Cannes 2026, gaat op 15 mei in première, met voorvertoningen vanaf 14 mei.
Van de Oscars tot de Césars: Asghar Farhadi, een veelvuldig bekroonde regisseur
Asghar Farhadi, een vooraanstaande figuur in de hedendaagse filmwereld, heeft zich geprofileerd als een van de meest gerespecteerde regisseurs van zijn generatie. Hij won twee Oscars voor beste buitenlandse film, de eerste in 2012 voor A Separation en de tweede in 2017 voor The Salesman, en maakte ook indruk op het Franse publiek met Le Passé, die in Cannes in de prijzen viel en genomineerd werd voor een César.
Met Histoires Parallèles, die in de officiële competitie van het Filmfestival van Cannes 2026 te zien is, zet de filmmaker zijn verkenning van morele spanningen en de schaduwkanten van het intieme voort. Geïnspireerd door een veeleisende Europese filmcultuur, met name het werk van Krzysztof Kie?lowski, brengt Farhadi hier een film uit die zowel het artistieke scheppingsproces als onze verhouding tot de werkelijkheid ter discussie stelt.
Een uitzonderlijke Franstalige cast
Voor dit nieuwe project heeft Farhadi enkele van de meest markante figuren uit de Franstalige filmwereld om zich heen verzameld. Isabelle Huppert speelt Sylvie, een romanschrijfster op zoek naar inspiratie, naast Virginie Efira, Vincent Cassel, Pierre Niney en Adam Bessa. Een prestigieuze cast die zich onderscheidt door de rijkdom van de vertolkingen en de subtiliteit van het spel, met name door personages met meerdere identiteiten.
Histoires Parallèles, dat in competitie wordt vertoond op het Filmfestival van Cannes 2026, geniet een grote internationale bekendheid, met de opvallende aanwezigheid van de volledige cast op de Croisette. Een evenement dat de ambitie van de film en zijn status als onmisbare afspraak voor filmliefhebbers onderstreept.
Een drama dat de grenzen tussen werkelijkheid en fictie doet vervagen
Het uitgangspunt lijkt bijna onbeduidend: Sylvie, een romanschrijfster die op zoek is naar inspiratie, observeert haar buren vanuit haar appartement in Parijs. Een voyeuristische houding die doet denken aan bepaalde grote Europese verhalen. Maar al snel neemt het verhaal een andere wending. De komst van Adam, een raadselachtige jonge assistent, fungeert als een katalysator: de verhaallijnen raken met elkaar verweven en de door Sylvie verzonnen fictie begint de werkelijkheid te beïnvloeden.
Centraal in het verhaal staan de bespioneerde buren die geluidseffecten maken: een keuze die allesbehalve onbeduidend is. De regisseur stelt hier de constructie van de werkelijkheid in de film ter discussie en herinnert eraan dat zelfs de meest ‘natuurlijke’ geluiden vaak kunstmatig zijn. Een fascinerende reflectie die de hele film doordrenkt, tot in de stiltes toe, die vol spanning en onuitgesprokene zitten.
De regie maakt op subtiele wijze onderscheid tussen de verschillende niveaus van de werkelijkheid, zonder ze ooit frontaal tegenover elkaar te plaatsen. Het resultaat: de kijker raakt verstrikt in een narratief labyrint waarin elke zekerheid wankelt.
