J’ai tué ma mère heette de film waarmee Xavier Dolan op zijn 20ste doorbrak als regisseur. Toen ging het om een half autobiografisch verhaal over de gespannen relatie tussen een jonge homoseksuele man (gespeeld door Dolan zelf) en zijn moeder.
Het is een onderwerp waarover de cineast blijkbaar nog niet was uitverteld, want nadat hij het in zijn vorige film, Tom à la ferme, al halvelings weer uit de kast haalde, plant hij het in de competitiefilm Mommy opnieuw frontaal voor zijn camera.
Mommy is het verhaal van een vrouw van 46 die alle moeite heeft om haar 16-jarige zoon Steve onder controle te houden. De jongen lijdt aan ADHD, en zelf is ze ook niet de meest nauwgezette of verantwoordelijke persoon. Dat resulteert in een geweldige hoop chaos, of liever een lange reeks hysterische taferelen die niet altijd even gemakkelijk verteerbaar zijn. Dolan maakt dat gebulder echter geregeld goed met een frisse stijl, en dan denk ik vooral aan de manier waarop hij speelt met het beeldformaat. Bovendien zijn de acteurs zonder uitzondering heel sterk.
Mommy maakt de beloftes van het eerste uur niet echt waar maar houdt zich niettemin recht.
Fotogalerij: J.P. Malherbe (N.L.P.)
