Toen Margaret Thatcher in de jaren ’80 een sociaal schrikbewind voerde in Groot-Brittannië en het ene staatsbedrijf na het andere privatiseerde, zette ze haar zinnen onder meer op de sluiting van de koolmijnen.
Dat resulteerde in een van de hardste en langste stakingen uit de geschiedenis, waarbij de mijnwerkers op de barricaden steun kregen uit allerlei hoeken. De meest onverwachte blijk van solidariteit kwam van Lesbian & Gay Support the Miners, zeg maar LGSM. Die ontpopte zich tot een van de meest actieve steunbewegingen, al viel hun sympathie niet noodzakelijk in goeie aarde bij al die noeste arbeiders.
Pride baseert zich op die pagina uit de geschiedenis en probeert zich voor te stellen hoe het geweest moet zijn toen die twee uitersten met elkaar in contact kwamen. Dat geeft de taferelen die je kan verwachten — de flamboyante figuren, de onwennige ontmoeting, de verrassende verzoening, de bekrompen reacties — maar de film vertelt het allemaal met zoveel lekkere humor en vreugde dat je er volledig voor smelt. En dat uitte zich in een welgemeend gejuich toen de aftiteling over het scherm rolde.
