Slechtste openingsfilm: Grace of Monaco
En het ergste was van al was dat het jurkendrama ook echt het festival mocht openen.
Beste film die niet in Competitie zat: Whiplash
Steek dit jazzdrumverhaal in de officiële competitie en de journalisten stromen juichend naar buiten. Het mocht niet zijn. Dan maar naar de Quinzaine getrokken.
Slechtste film die wel in Competitie zat: The Search
Het is spijtig om een drama dat met zoveel goeie intenties gemaakt werd af te knallen maar gerateerd is het enige woord dat past bij dit overtrokken oorlogsdrama van Michel Hazanavicius.
Beste intro: Relatos salvajes
Deze Argentijnse bundel korte verhalen begint met een hilarisch gesprek aan boord van een lijnvliegtuig. Het zet meteen de toon voor een vlijmscherpe zwarte komedie.
Beste climax: Whiplash
Ja, nog eens Whiplash. Net zoals een goed muziekstuk weet de regisseur dat je maar beter op een hoge noot kunt eindigen. Meesterlijk.
Beste non-verbale communicatie: Timothy Spall in Mr. Turner
Al konden de varkensachtige orgasmes van Gérard Depardieu in Welcome to New York ook tellen.
Beste dansje: Dominic West in Pride
West, bij de fans van The Wire voor eeuwig te boek als McNulty, mag in Pride zijn heupen losgooien als flamboyant lid van LGSM (Lesbians & Gays Support the Miners). Verdienstelijke tweede is Ben Mendelsohn, die in Ryan Goslings Lost River eigenaardige slangenbewegingen maakt.
Mooiste ogen: David Gulpilil in Charlie’s Country
De bekendste aboriginal acteur aller tijden zet zijn pakkendste vertolking ooit neer in Rolf de Heers eenvoudige film. En het heeft veel te maken met Gulpilils blik, twee ogen die een heel continent bevatten.
Beste valse neus: Foxcatcher
Dankzij zijn prothetische tuit lijkt Steve Carell als twee druppels water op de echte John du Pont, zijn creepy personage in dit waar gebeurde worsteldrama. Maar de neus helpt ook om de komiek te verbergen.
Beste Belg: Benoît Debie
Ja, natuurlijk verdienen de broers Dardenne een dikke pluim. Maar omdat die genoeg in de bloemetjes gezet (zullen) worden, kies ik voor de cameraman die Ryan Goslings Lost River omtoverde tot een bezwerend sprookje.
Vrouw met meest overtuigende mentale problemen: Marion Cotillard in Deux jours, une nuit
En dat wil iets zeggen in een editie die barstte van de onstabiele dames. Zie ook: Mommy, Lost River (de oma), The Disappearance of Eleanor Rigby, The Homesman (een hele huifkar vol!), Relatos salvajes, Maps to the Stars, Loin de mon père, Alleluia, Mr. Turner (de huishoudster), Coming Home en Leviathan
